Je Weet Het Zelf

Je hebt altijd alles geregeld.
Sterk gebleven. Doorgezet.
Anderen vóór jezelf.
Op wilskracht — want opgeven stond niet in jouw woordenboek.

En ergens zijn je gevoelens zo gedempt geraakt
dat je niet eens meer weet wat jíj nodig hebt.
Je hoofd draait overuren. Je lijf snakt naar rust.
En toch ga je door.
Niet omdat je niet wilt stoppen,
maar omdat je niet meer weet hoe.

Hier mag het even minder.
Geen plan. Geen prestatie. Geen "beste versie van jezelf".
Alleen ruimte om te vertragen en te ademen.
Een spiegel die je terugleidt naar wat je allang voelt —
en dan die ene vraag die het kwartje laat vallen.

Gewoon weer jij zijn.
En als dat lukt, is gelukkig zijn geen doel
maar dat wat er van nature is.

Geen verplichting, geen stappenplan.
Gewoon praten, en kijken waar het je brengt.